Prof. Üstün Ne Oluyor? Bir Umut, Bir Hayal Kırıklığı
Kayseri’nin soğuk akşamlarından biriydi. Havanın soğukluğuna rağmen, içimi ısıtacak bir şeyler arıyordum. Bir umut vardı, bir şeylerin değişeceğine dair, ama o kadar da emin değildim. Birkaç gündür kafamda dönüp duruyordu bir soru: “Prof. Üstün ne oluyor?” Evet, doğru duydunuz. Bu soru, sadece bir ismin arkasındaki belirsizliği değil, aynı zamanda yaşamımın bir döneminde hep beraber yaşadığım bir hayal kırıklığını da simgeliyordu.
İlk Karşılaşma: Umut ve Heyecan
İlk defa onu gördüğümde, o kadar heyecanlıydım ki, kelimeleri doğru dürüst bir araya getiremiyordum. Kayseri’deki üniversitenin yeni profesörüydü, ve üniversiteye yeni gelen biri için alışılmadık şekilde sakin ve kendine güvenen bir havası vardı. Kimse ona “Profesör” demediği için, biz öğrenciler “Prof. Üstün” diye takılmaya başladık. Neden “Üstün”? Çünkü o kadar farklıydı ki, onun adı bile bir beklenti oluşturuyordu. Bir anlamda, adı, kişiliğiyle örtüşen bir işaret gibiydi. Belki de o, başka bir dünyadan gelmiş biriydi.
Her sabah, dersine gitmek için sabırsızlanırdım. “Acaba bugün neler öğreneceğiz?” diye düşünerek kampüse giderdim. Onunla ilgili her şey, öğrenmenin ötesindeydi. Yani, o sadece bilgi veriyordu, ama aynı zamanda düşündürüyor, heyecanlandırıyor ve bazen kafamı karıştırıyordu. O zamanlar, onun derse girmesini dört gözle beklediğimi, öğretmenin sadece eğitmek değil, hayal gücümü de harekete geçirmek olduğunu fark etmiştim.
Ona olan hayranlığım her geçen gün biraz daha arttı. Ama işte, duygularımın o kadar da saf olmadığını görmek için fazla geç kalmamışım.
Bir Gün, Bir Şok: Hayal Kırıklığı ve Sorgulamalar
Bir gün, dersin sonunda bir şey değişti. O normalde çok sakin ve olgun biri olduğu için, onun sinirlendiğini görmek neredeyse imkansızdı. Ama bu sefer öyle değildi. Bir öğrencinin yaptığı bir hata, büyük bir hatayla sonuçlanmıştı. O kadar öfkeliydi ki, yüzündeki ifadeyi görmek bile korkutucuydu. Öğrenciyi küçümsemek gibi bir şey yaptı. Bunu hiç beklemiyordum.
O an içimde bir şey kırıldı. Sanki hayal kırıklığı tuhaf bir şekilde beni buldu. “Prof. Üstün” dediğimiz o kişi, aslında tam anlamıyla o kadar “üstün” değildi. Belki de onun da sınırları vardı. Belki de benim hayal ettiğimden farklıydı. Bu durum kafamı karıştırdı. Hangi yüzüyle tanıyordum onu? Gözlerimdeki o ilgiyle, belki de bir anlamda onu büyütmüştüm. Ama o an, sadece bir insan olduğunu, duygularının ne kadar kırılgan olabileceğini fark ettim.
Derslerin öncesindeki o heyecanlı günlerim, şimdi bir sorgulamaya dönmüştü. “Prof. Üstün” hakkında daha fazla şey öğrendikçe, onun sadece bir öğretmen değil, bir insan olduğunu da anlamaya başlamıştım. İnsan olmak, bazen o kadar karmaşık ki…
Değişim ve Kabullenme: “Prof. Üstün Ne Oluyor?”
Bundan sonra, derslerime gitmeye devam ettim ama o eski heyecanı bir daha yaşamadım. Artık “Prof. Üstün” diye hitap ettiğimde, adını sadece bir unvan olarak anıyordum. Oysa eskiden, ismi bir anlam taşıyordu, daha özel bir yere oturuyordu kafamda. Fakat zamanla şunu fark ettim: O da bir insandı. Onun da hataları vardı, zaafları vardı. Beni hayal kırıklığına uğratmış olsa da, onu bu kadar yükseğe koymamın da bir anlamı yoktu.
Prof. Üstün’ün ne olduğu sorusuna yanıtım şu anda şu şekilde: O, hem bir öğretmen, hem bir insan, hem de bir figürdü. “Üstün” olmak, her zaman en yüksek noktalarda olmak değil, bazen olduğun yerde kalabilmek ve bunu yaparken insani yönünü unutmamaktır. Bu kadar basit. Ve belki de o sinirlendiği o an, benim de sınırlarımın olduğunu hatırlattı. Kendi içimdeki beklentilerin bir yere kadar olduğunu fark ettim. Artık “Prof. Üstün ne oluyor?” diye sormuyorum. Çünkü onun ne olduğu değil, bana ne öğretmek istediği önemli oldu.
Bazen gerçekler hayal kırıklığı yaratabilir, ama bazen de daha derin bir anlamın kapılarını aralar. Şu an için ona olan saygım farklı bir boyutta. Onun da zayıf yönleri olduğunu bilmek, belki de benim büyümemi sağladı. Bu, onun aslında daha “insan” olmasını sağladı, ve sanırım bu en önemli dersdi.